رسانه داخلی: مسئله مهم درباره قطع اینترنت که بیتوجه ماند! / آیا دولت پاسخی دارد؟
با قطعی اینترنت شاهد بحرانهای مختلفی بودیم که از مالی و جانی گرفته تا روانی. همه اینها با قطعی اینترنت به شدت گسترش یافته است.
اما نکتهای که کمتر به آن اشاره میشود، مسئله هدررفت بستههای اینترنتی است که در دوران قطعی اینترنت بیهوده بوده و عملا مردم برای هیچی هزینه کردند و دولت باید پاسخگو باشد که چنین نبود.
در این بین رسانه خبرفوری در مقالهای نوشت:
با این حال، مساله محدودیت اینترنت در روزهای اخیر دارای ابعاد اقتصادی و حقوقی مختلفی است که باید به آنها پرداخت. مساله محدودیت یا قطعی اینترنت در ایران مساله نویی نیست. این محدودیت در زمان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه رخ داد. پیش از آن نیز در زمان اعتراضات سال ۱۴۰۱ به مدت نسبتا طولانی به وقوع پیوست و قبل از آن نیز در زمان اعتراضات سال ۱۳۹۸ انجام شد. در تمام این قطعی ها و محدودیت ها یک مساله مشخص است: محدودیت اینترنتی سبب زیان اقتصادی فراوانی به کاربران می شود.
این زیان اقتصادی از جهات مختلف قابل بررسی و اندازه گیری است. محدودیت یا تعطیلی کسب و کارهای آنلاین، عدم ارتباط با مشتریان، عدم ارائه درست خدمات پس از فروش، عدم انجام خدمت در ادارات دولتی و نیمه دولتی و … همه و همه بارهای اقتصادی سنگینی هستند که بر دوش کشور و مردم می افتند.
با این حال، یک مساله اقتصادی در این میان وجود دارد که کمتر به آن توجه می شود. این مساله اقتصادی شاید در نظر اول خیلی بزرگ نباشد اما اگر به آن دقت کنیم متوجه می شویم که می تواند به یک بی عدالتی بزرگ منجر شود.
توضیح آنکه، کاربران در ابتدای ماه یا فصل، پولی را بابت خرید بسته اینترنتی یا شارژ می پردازند. پرواضح است که این مبلغ بابت ارائه کامل خدمات اینترنتی است. با این حال، با قطعی اینترنت، خدماتی به کاربران ارائه نمی شود و شرکت های اینترنتی موظفند یا مبلغ پرداختی را به کاربران عودت دهند یا بسته اینترنتی آنان را رزرو کرده و پس از برداشته شدن محدودیت های اینترنتی، مجددا آن را فعال کنند.
با این حال، شواهد نشان می دهد بیشتر شرکت های اینترنتی از این کار امتناع می کنند. استدلال آنان این است که در این ایام (مانند ایام کنونی یا جنگ ۱۲ روزه) اینترنت قطع نشده بلکه دارای محدودیت است و به همین دلیل، کاربران در حال استفاده از شارژ یا بسته اینترنتی خود هستند.
پرواضح است که در استدلال این شرکت های اینترنتی، یک مغالطه بزرگ نهفته است. اگرچه کاربران در حال استفاده از بسته اینترنتی هستند اما بیشتر این بسته های اینترنتی به علت محدودیت های شدید، باقی مانده و پس از پایان یافتن بازه زمانیشان تمام می شوند.
حتی اگر هم مساله فوق را در نظر نگیریم باز فرقی در اصل قضیه نمی کند. کاربر اینترنت برای استفاده از پیام رسان ها، ارتباط تصویری، استفاده از موتورهای جستجوگر، استفاده از اپلیکیشن ها، استفاده از سایت ها و کانال های خبری و آموزشی، سرگرمی، درس و تحقیق و … بسته اینترنتی می خرد اما در شرایط کنونی تقریبا تمام این امکانات از بین رفته و درهای آن به روی کاربران بسته شده است. پرواضح است که شرکت های اینترنتی باید در مورد این مساله پاسخگو باشند و بعد از پایان محدودیت ها، ضرر و زیان کاربران را جبران کنند.
این مساله ای است که در جنگ ۱۲ روزه نیز شاهد آن بودیم. در آن دوران بسیاری از شرکت های اینترنتی از جبران هزینه امتناع کردند. بسیاری از بسته های اینترنتی بدون استفاده و با پایان بازه زمانی شان از بین رفت و به اصطلاح هدر شد و شرکت ها نیز حاضر به جبران آن یا تمدید بسته ها نشدند. در این وضعیت، هزینه ای سنگین از جیب مردم رفت و به جیب شرکت ها واریز شد. این مساله مصداق یک بی عدالتی بزرگ است.
به هر حال نه دولت پاسخگو است نه شرکتهای ارائه دهنده خدمات اینترنت. بنابراین نتیجهگیری در این زمینه عملا معنایی ندارد زیرا پاسخی وجود ندارد.
