خاموشی چندین روزه بانکهای سپه و ملی همچنان ادامه دارد / مسئولان در خواب!
چند روزی میشود به دلیل اختلالات در زیرساخت بانکهای سپه و ملی، شاهد مختل شدن سرویسهای آنلاین این دو بانک مطرح کشور هستیم.
سکوت مدیران بانک های سپه و ملی پیرامون دلیل قطع خدمات آنلاین و زمان رفع این اختلال، نگرانیها را به جایگاههای بالاتری برده و اعتماد عمومی را تا حدی مخدوش کرده است.
کوشش خبرنگاران در این زمینه نیز، به هیچ نتیجه ملموسی نرسیده است. تعامل با مسئولان این بانکها منجر به وعدههایی شده که عملی نشدهاند. وعدههایی که دیگر نه فقط برای مردم عادی، بلکه برای رسانهها نیز اعتمادبرانگیز نیست و به جایی نرسیده است. این رویکرد که وعده میدهند و عمل نمیکنند، نشاندهنده یک ضعف سیستمی در مدیریت ارتباط با مشتریان و پاسخگویی است.
اختلال در زیرساختهای بانکی تجربهای جدید نیست، اما این بار دلیل آن به طور شفاف اعلام نمیشود. نکته قابل تأمل این است که بانکهایی همچون سپه و ملی، بانکهای نوپایی نیستند؛ آنها دارای سابقه طولانی در اطلاع رسانی اند و انتظار می رفت روابط عمومی های این دو بانک در دوران بحران هم پاسخگو باشند.
از سوی دیگر انتظار می رفت زیرساختهای این دو بانک مستحکمتر باشد و در برابر حملات سایبری یا آسیبهای احتمالی در شرایط بحران (مانند شرایط جنگی که در این بازه زمانی اختلال رخ داده است)، آسیبپذیری کمتری نشان دهند.
وجود ستاد مدیریت بحران در چنین سازمانهای بزرگی حیاتی است تا با پیشبینیهای لازم و تدابیر قبلی، آمادگی مقابله با هرگونه خطری را داشته باشند.
اعلام اینکه «شعب کشیک فعال هستند» یا «رویدادهای عادی» در شرایطی که مردم دسترسی به حسابهای خود ندارند، دردی از درد آنها دوا نمیکند.
مردم عادی که به خدمات آنلاین دسترسی ندارند، نگران جریمههای اقساط عقبافتاده خود هستند. آنها نمیدانند آیا پرداختهایشان ثبت شده یا خیر و چگونه میتوانند به تعهدات مالی خود عمل کنند. این نگرانی و استرس برای مردمی که دسترسی به پول خود ندارند، یک بحران انسانی و اجتماعی است که مسئولان باید به سرعت آن را مدیریت کنند.
سوالی که این روزها در افکار عمومی مطرح است، این است که چرا هیچکس پاسخگو نیست؟ چرا مسئولان این بانکها ترجیح میدهند در سکوت فرو روند و به جای شفافسازی، وعدههای توخالی بدهند؟
پاسخ ممکن است در این باشد:
۱. مدیریت ضعیف بحران: نداشتن یک برنامه عملیاتی شفاف برای مدیریت اوقات بحران.
۲. عدم شفافیت: تمایل به پنهانکردن حقیقت که ممکن است منجر به خشم بیشتر عمومی شود.
۳. مسئولیتگریزی: پنهان شدن پشت «وعده و وعیدهای محقق نشده» به جای ارائه راهکار.
مردم به دنبال راهحل هستند، نه وعده. آنها نیاز دارند بدانند چه اتفاقی افتاده است، چه زمانی خدمات برمیگردد و چگونه میتوانند از جریمههای احتمالی در امان بمانند. این سکوت و عدم پاسخگویی، نه تنها اعتماد را از بین میبرد، بلکه میتواند به ثبات اقتصادی و اجتماعی آسیب جدی بزند.
این حادثه نشان میدهد که در شرایط کنونی، زیرساختهای بانکی کشور نیازمند بازنگری فوری و شفافسازی کامل وضعیت است. تا زمانی که مسئولان بانکهای سپه و ملی به صورت شفاف و صادقانه با مردم برخورد نکنند و راهکارهای عملی ارائه ندهند، این نگرانیها ادامه خواهد داشت و اعتماد عمومی بیش از پیش آسیب خواهد دید. مردم نیازمند پاسخگویی فوری و اقدامات عملی هستند.
