میزان خسارت به اقتصاد ایران با قطع شش هفتهای اینترنت چقدر است؟
قطعی اینترنت در ظاهر تنها عدم ارتباط با دنیای بین الملل است اما در بطن خود بحرانهای بزرگی را در پی دارد که حل آن آسان نیست.
در این بین نتبلاکس، نهاد مستقل پایش دسترسی به اینترنت، امروز جمعه ۲۱ فروردین اعلام کرد که قطع اینترنت در ایران اکنون وارد روز چهلودوم خود شده و این خاموشی دیجیتالی از ۹۸۴ ساعت گذشته است.
پیشتر نتبلاکس اعلام کرده بود که سطح دسترسی اینترنت در ایران حدود یک درصد است. سطح اتصال یک درصدی به این معناست که عملاً ارتباط اکثر کاربران معمولی با فضای اینترنت جهانی قطع شده و تنها بخش بسیار کوچکی از زیرساختها فعال باقی مانده است.
سیتنا در گزارشی اعلام کرده بود که اگر جمعیت کاربران اینترنت ایران را حدود ۷۰ میلیون نفر در نظر بگیریم، به معنای حضور تنها حدود ۷۰۰ هزار کاربر متصل به اینترنت بینالملل در این بازه است.
از سوی دیگر قطع اینترنت، آسیبهای جبران ناپذیری به اقتصاد کلان کشور و همچنین کسبوکارهای خرد و آنلاین وارد کرده است.
ارزیابیهای نتبلاکس، نشاندهنده خسارت روزانه حدود «۳۷ میلیون دلار» به اقتصاد کشور در پی قطع اینترنت است.
در همین حال، ششم بهمن ماه سال گذشته، ستار هاشمی، وزیر ارتباطات به صراحت اذعان کرده بود که قطع اینترنت روزانه «حدود ۵ هزار میلیارد تومان به اقتصاد کلان کشور» و «حدود ۵۰۰ میلیارد تومان به هسته اقتصاد دیجیتال» خسارت وارد میکند.
لذا طی شش هفته قطع سراسری اینترنت در ایران، حدود ۲۱۰ هزار میلیارد تومان خسارت به اقتصاد کشور وارد شده است.
روزنامه سازندگی چاپ تهران، در سرمقاله شماره پنجشنبه ۲۰ فروردین خود به این خسارت اشاره کرده و نوشته است که «نخستین و ملموسترین آسیب این قطعی، بر پیکر اقتصاد خرد و معیشت خانوار وارد آمد. بیشتر کسبوکارهای آنلاین از فروشندگان خرد در اینستاگرام گرفته تا پیکهای موتوری از چرخه درآمد حذف شدند. دانشجویانی که از طریق آموزش مجازی امرار معاش میکردند یا خانوادههایی که هزینه زندگی خود را با فروش محصولات خانگی یا صنایعدستی در اینترنت تأمین مینمودند، امروز با حسابهای خالی از درآمد روبهرو هستند.»
البته این میزان گفته شده به صورت مستقیم است و انتظار داریم میزان رقم دقیق و کامل بسیار بیشتر باشد.
باید به خسارت های پنهانی که جبران پذیر نیست و یا اثر طولانی مدت داره هم اشاره کرد. این خسارت پنهان شاید خیلی بیشتر از این ارقام مقطعی باشه. در میانمدت به خاطر این پایدار نبودن بستر دیجیتال چقدر سرمایه مالی و انسانی از کشور خارج میشند؟ چقدر مشاغل به کل از بین میرند جوری که قابل بازگشت نیست؟ در زمانه ای که هر ماه شاهد یک جهش در تکنولوژی و فناوری هستیم و هرکی دیر بجنبه جا مونده، ما چقدر عقب افتادیم؟ چقدر زمان میبره تا بتونیم برگردیم؟ اصلا شدنیه؟ همش برای چی؟ ترس از صدای مردم؟ خب برادر راهش این نیست که از بیخ همه چی رو تعطیل کنی و به روی مردم ببندی. سر جنگ که با مردم خودت نداری. همه ما سوار یک کشتی هستیم. به گل بشینه هممون بدبخت میشیم. باید حرف همه رو شنید. به رای و صدای همه قشرها و عقاید مردم اعتماد کرد تا جلو رفت.