عصر ایران: ادامه قطع اینترنت امنیت را به خطر میاندازد
قطع اینترنت نه تنها امنیت ملی را تقویت نمیکند، بلکه به اقتصاد دیجیتال و زندگی روزمره مردم آسیب میزند. روزانه ۳.۸ هزار میلیارد تومان عدمالنفع به کسب و کارهای مجازی وارد میشود و طبقه متوسط دیجیتال را ناراضی میکند.
این زیان اقتصادی واضح، با هیچ تحلیل امنیتی قابل توجیه نیست. اگر بخواهیم با این منطق مقصر پیدا کنیم، میتوانستیم وزارت نفت، شهرداری یا حتی وزارت راه را هم مقصر بدانیم؛ چراکه در اعتراضات خشونتآمیز دی، از بنزین برای آتشزدن استفاده شد، زبالهها به آتش کشیده شدند و مسیرها توسط “تروریستهای مسلح” طی شدند. به همین ترتیب، مقصر دانستن اینترنت هم به همان اندازه ناموجه است.
قطع اینترنت باعث شده بسیاری از حوزههای حیاتی و خدمات عمومی مختل شوند: تلویزیونهای هوشمند از کار افتادهاند، بیمارستانها در ثبت دادهها مشکل داشتهاند و پلتفرمهای رمزارزی قادر به فعالیت نیستند. این محدودیتها نه تنها کسب و کارها را فلج میکند، بلکه جریان اطلاعات و رسانههای مستقل را نیز محدود میسازد.
اینترنت فقط ابزار سرگرمی نیست؛ بستر کسب و کار، آموزش و ارتباطات اجتماعی است. محدود کردن آن، اعتماد عمومی را کاهش میدهد و به جای حفظ امنیت، نارضایتی عمومی را تشدید میکند. همچنین، قطع اینترنت از نگاه عدالت اجتماعی هم مشکلساز است؛ این فضا به افراد کمدرآمد هم امکان رقابت و کسب درآمد داده است و با قطع آن، فرصتهای برابر اقتصادی نیز محدود میشود.
حتی از منظر فناوری و آیندهنگری، ادامه محدودیتها منطقی نیست. هوش مصنوعی، پلتفرمهای نوآور و حتی نظارت هوشمند به اینترنت فعال وابستهاند. محدودیت دسترسی، نه تنها مهار شبکه را ممکن نمیسازد، بلکه امنیت واقعی ارتباطات را نیز کاهش میدهد، زیرا شبکه بسته داخلی، قابل رصد و بررسی از بیرون نیست.
در حالی که برخی نهادها از قطع اینترنت دفاع میکنند و آن را برای کنترل اطلاعات ضروری میدانند، تجربه نشان داده است که محدودیتها نتیجه معکوس دارد: مردم به رسانههای ماهوارهای و شبکههای خارجی روی میآورند، اطلاعات دقیق به سختی در دسترس قرار میگیرد و نارضایتی عمومی افزایش مییابد.
به همین دلایل، اینترنت باید هر چه سریعتر بازگردد:
۱. قطع آن به زیان امنیت ملی و تحریککننده است.
۲. رسانههای مستقل و خبرنگاران را از فعالیت بازمیدارد.
۳. دستاورد بشری و ابزاری ضروری برای زندگی مدرن است؛ حکومت باید خدمترسان باشد، نه محدودکننده.
۴. کسب و کارهای دیجیتال و مالیاتهای مرتبط آسیب میبینند.
۵. این محدودیتها حل مسأله را به تأخیر میاندازد و مشکل اصلی را برطرف نمیکند.
قطع اینترنت یک حربه کوتاهمدت و ناکارآمد است؛ در واقع با هر پیشرفت فناوری، محدودیتها بیشتر به ضد خود تبدیل میشوند. ادامه این روند، سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی را از بین میبرد و نه امنیت میآفریند و نه نظم را حفظ میکند.
اینترنت باید باز شود، نه به عنوان امتیاز، بلکه به عنوان یک ضرورت ملی، اقتصادی و اجتماعی.
