بدترین گوشیهای گلکسی سامسونگ در تمام دوران
ما طرفدار گوشیهای سامسونگ گلکسی هستیم. ناامیدی ما از گلکسی S25 اولترا بیشتر به این خاطر است که میدانیم این شرکت تاریخچهای غنی از نوآوری در گوشیهای هوشمند دارد. گلکسی نوت ۴ و نوت ۹ از جمله دستگاههای مورد علاقه ما هستند و گلکسی S10+ هنوز هم اوج طراحی سامسونگ به حساب میآید.
با این حال، وقتی سامسونگ این همه مدل گوشی عرضه میکند، طبیعی است که چند مدل ضعیف هم وارد بازار شوند. توجه کنید که در این فهرست یک گوشی به طور مشخص حذف شده است: گلکسی نوت ۷. با اینکه باتری آن نقصی مرگبار داشت، نوت ۷ در کل یک گوشی فوقالعاده بود و احتمالاً اگر آن فراخوان رخ نمیداد، میتوانست در کنار نوت ۴ و نوت ۹ قرار بگیرد. اما در مورد بقیه، این ۵ گوشی نمونههایی هستند که به نظرم سامسونگ نباید آنها را عرضه میکرد یا حداقل نیاز به زمان بیشتری برای توسعه داشتند.
سامسونگ گلکسی A53 5G
در طول فعالیتمان در بررسی دستگاهها، فقط از چند گوشی واقعاً متنفر شدهایم و گلکسی A53 یکی از آنهاست. معمولاً سعی میکنیم نکات مثبت هر گوشی را پیدا کنیم، اما با این گوشی واقعاً دلمان میخواست آن را به دیوار بکوبیم. وقتی مشخصات فنی آن را دیدیم، فکر میکردیم گوشی پتانسیل زیادی دارد. منتظر نمایشگر فوقالعاده و باتری بزرگ آن بودیم و انتظار داشتیم یک گوشی میانرده موفق و یک نقطه ورود ارزانتر برای تجربه رابط کاربری One UI سامسونگ باشد. اما اشتباه میکردیم.
متأسفانه مشکلات گلکسی A53 به چیپست آن برمیگردد. گلکسی A52 5G از چیپست اسنپدراگون 750G استفاده میکرد که عملکرد عالی در رده میانرده داشت. A52 موفق بود و ما انتظار داشتیم با گلکسی A53 هم همین روند ادامه یابد. اما در مقابل، سامسونگ از چیپست اگزینوس ۱۲۸۰ استفاده کرد. ما به طور کلی با اگزینوس مشکلی نداریم و مدلهای اخیر مانند اگزینوس ۱۴۸۰ که در گلکسی A55 به کار رفته، عملکرد عالی دارند. اما اگزینوس ۱۲۸۰ نتوانست مالتی تسکینگ را روان اجرا کند و همیشه با لگ و کندی مواجه بود. حتی دریافت چند اعلان همزمان کافی بود تا گلکسی A53 دچار اختلال شود و بعد از پایان دوره بررسی، نتوانستیم به اندازه کافی سریع سیمکارت را از آن خارج کنیم.
سامسونگ گلکسی Z فولد
سامسونگ شایسته تقدیر است که اولین گلکسی Z فولد را عرضه کرد و واضح است که در سال ۲۰۲۵ این شرکت با کمبود نوآوری سختافزاری مواجه است. با این حال، چندین مشکل طراحی در گلکسی فولد اولیه نشان میدهد که این گوشی باید کمی بیشتر در مراحل توسعه میماند. متأسفانه لولای دستگاه بهراحتی اجازه ورود گرد و غبار و ذرات کوچک را میداد که باعث خرابیهای متعدد صفحهنمایش در نمونههای ارسالی برای بررسی شد. ظرف چند روز از ارسال گوشیها، عکسهایی در فضای مجازی منتشر شد که نمایشگرهای خراب با برآمدگیهای واضح ناشی از ذرات زیر صفحه را نشان میداد.
سامسونگ این واحدهای اولیه را جمعآوری و عرضه گوشی را تا زمان پیدا کردن راهحل به تأخیر انداخت. در نهایت، شرکت از یک پوشش برای مسدود کردن بخش بالایی نمایشگر داخلی تاشو استفاده کرد تا مانع ورود ذرات شود. این راهکار مؤثر بود و من با گلکسی Z فولد ۲ که سال بعد عرضه شد، هیچ مشکلی نداشتیم.
نمایشگرهای خراب تنها مشکل گلکسی Z فولد اولیه نبودند. صفحهنمایش بیرونی کوچک و تقریباً غیرقابل استفاده بود و نمایشگر داخلی نرم و آسیبپذیر در برابر ناخن بود. گلکسی Z فولد به عنوان اثبات یک مفهوم ضروری بود و من برخی از مدلهای بعدی را دوست داشتم، اما نسخه اولیه با قیمت بالای خود واقعاً جای کار داشت.
سامسونگ گلکسی S5
فضای کافی برای پوشش همه ضعفهای گلکسی S5 در این فهرست ندارم. طراحی آن با قیمتش همخوانی نداشت، چرا که با همان ۶۵۰ دلار، اپل و HTC گوشیهایی با بدنه آلومینیومی عرضه میکردند. بدنه پلاستیکی گلکسی S5 حس ارزانی میداد و الگوی معروف «چسب زخم» روی قاب پشتی هم کمکی نکرد. گوشی از نظر ظاهری زشت بود، اما این تنها نقطه ضعفش نبود.
عملکرد گلکسی S5 هم چندان خوب نبود. با اینکه مشخصات سختافزاری پرچمدار داشت، نرمافزار TouchWiz سامسونگ برای کاربران با لگ و کندی زیادی همراه بود. این گوشی اولین حسگر اثر انگشت سامسونگ را در دکمه هوم داشت، اما اجرای آن ضعیف بود. کاربران مجبور بودند انگشت خود را روی حسگر بکشند، مثل کاری که روی لپتاپ انجام میدهند. این روش عجیب و عملکرد ناپایدار، حسگر اثر انگشت را در گلکسی S5 ناکارآمد کرد و باعث شد این گوشی در فهرست ما جای بگیرد.
سامسونگ گلکسی J1
تا قبل از محبوبیت سری گلکسی A، کاربران سامسونگ با بودجه محدود معمولاً یک گوشی گلکسی J در جیب خود داشتند. با اینکه این گوشیها قیمت پایینی داشتند، اکثرشان به مرور به دستگاههایی قابلاعتماد تبدیل شدند که به اندازه کافی عملکرد داشتند و کاربران به چیز بیشتری نیاز نداشتند. با این حال، آغاز کار اینگونه نبود. گلکسی J1 اصلی یک فاجعه بود و سامسونگ فهمید که نمیتوان خیلی پایین در عملکرد رفت، مخصوصاً زمانی که نرمافزار سامسونگ در سال ۲۰۱۵ بهخوبی بهینه نشده بود.
گلکسی J1 از یک چیپست پایینرده و تنها ۵۱۲ مگابایت رم برخوردار بود (بله، مگابایت!) که منجر به عملکرد وحشتناک میشد. TouchWiz حتی روی دستگاههای پرچمدار با رم بسیار بیشتر هم روان اجرا نمیشد، پس میتوانید تصور کنید اجرای آن روی گلکسی J1 چقدر دردناک بود. مشکل دیگر این بود که گلکسی J1 هرگز بهروزرسانی نرمافزاری دریافت نکرد و برای همیشه روی اندروید ۴.۴ باقی ماند.
سامسونگ گلکسی S20 اولترا
گلکسی S20 اولترا یک پسرفت ناامیدکننده در طراحی نسبت به گلکسی S10+ فوقالعاده بود. S10+ باریک، سبک و قدرتمند بود، اما سامسونگ در سال ۲۰۲۰ با گلکسی S20 اولترا این روند را ادامه نداد. این گوشی بسیار بزرگ بود و شبیه این بود که کسی گلکسی نوت ۲۰ اولترا را در مایکروویو گذاشته باشد؛ طراحی فاقد انسجام و تعریف بود. علاوه بر این، قیمت هم افزایش یافت؛ مدل پایه S20 اولترا ۱۴۰۰ دلار قیمت داشت و اگر حافظه یا رم بیشتری میخواستید، باید ۱۶۰۰ دلار پرداخت میکردید.
علاوه بر قیمت بالا، گلکسی S20 اولترا مشکلات دیگری هم داشت. زوم ۱۰۰ برابری تبلیغشده سامسونگ یک تصویر تار و مبهم بود و گوشی مشکلات متعددی در فوکوس خودکار داشت که منجر به عکسهای افتضاح میشد، تا اینکه سامسونگ بالاخره راهحلی ارائه کرد. عمر باتری هم با وجود ظرفیت عظیم ۵۰۰۰ میلیآمپر ساعتی رضایتبخش نبود و کاربران ناامید شدند.
جمع بندی
با وجود اینکه این دستگاهها باعث ناراحتی ما شدند، باز هم آن دوره سامسونگ را به وضعیت فعلی ترجیح میدهیم. هر شرکتی در مسیرش اشتباهاتی دارد؛ این یعنی آنها در حال تلاش هستند. در حالی که سامسونگ امروز روی گلکسی AI و طراحیهای کمریسک مانند گلکسی S25 اولترا تمرکز دارد، سامسونگ اواسط دهه ۲۰۱۰ تمام تمرکز خود را روی نوآوری سختافزاری و عرضه هرچه بیشتر گوشیها گذاشته بود تا ببینند کدام مدل موفق میشود. همیشه با نتایج موافق نبودیم، اما دلمان برای تعهد به پیشرفت تنگ شده است.
