فولکسواگن و احیای هاچبک بسیار قدرتمند کانسپت گلف خاطرهانگیز
در میان انبوه نسخههای خاص گلف، یکی از رادیکالترین نمونههایی که تاکنون معرفی شده، کانسپتی است که در سال ۲۰۱۳ معرفی شد و تعریف تازهای از یک هاتهچ ارائه داد.
فولکسواگن در جریان جشن پنجاهسالگی خانواده GTI، بار دیگر این پروژه فراموششده را به یادها آورد؛ خودرویی مفهومی که با نام فولکسواگن Design Vision GTI شناخته میشود و مرزهای همیشگی GTI را بهکلی جابهجا کرد.
این کانسپت بر پایه نسل هفتم فولکسواگن گلف GTI Mk7 شکل گرفت، اما مهندسان به همان پیشرانه چهارسیلندر متداول بسنده نکردند. به جای آن، یک موتور ۳ لیتری V6 مجهز به دو توربوشارژر زیر کاپوت قرار گرفت؛ ترکیبی که ۵۱۰ اسب بخار قدرت و ۵۶۰ نیوتنمتر گشتاور تولید میکرد. انتقال نیرو از طریق گیربکس دوکلاچه انجام میشد و سامانه چهارچرخ محرک 4Motion وظیفه رساندن این توان عظیم به سطح جاده را بر عهده داشت؛ چیزی که برای یک هاچبک جمعوجور، کاملاً غیرمنتظره بود.
چهره خودرو نیز کاملاً تهاجمی طراحی شده بود. ارتفاع کمتر، عرض بیشتر و گلگیرهای عضلانی باعث شده بودند این گلف بیشتر به یک خودروی مسابقهای شباهت داشته باشد تا یک مدل خیابانی. رینگهای ۲۰ اینچی تکپیچ در کنار ترمزهای کربنسرامیکی، پیام روشنی داشتند: این خودرو برای عملکرد ساخته شده، نه صرفاً نمایش.
در فضای داخلی نیز خبری از صندلیهای عقب نبود. برای کاهش وزن و افزایش استحکام، یک سازه ضربدری فلزی جایگزین آنها شده بود. طراحی داشبورد حالوهوایی شبیه به سوپراسپرتها داشت و استفاده گسترده از آلکانترا و فیبر کربن، فضایی کاملاً پیستمحور ایجاد میکرد. حتی بندهای پارچهای قرمز روی درها یادآور جزئیات مسابقهای خودروهایی نظیر پورشه ۹۱۱ GT3 RS بودند.
از نظر عملکرد، اعداد کاملاً شگفتانگیز بودند: شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت در ۳.۹ ثانیه و دستیابی به سرعت نهایی ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت. با وجود آنکه این نمونه کاملاً عملیاتی و قابل رانندگی بود، هرگز برنامهای برای تولید انبوه آن وجود نداشت. هدف اصلی، نمایش توان فنی و جلب توجه در گردهمایی سالانه طرفداران GTI در وورثری بود؛ جایی که خودروسازان گاهی مرز خیال و واقعیت را در هم میشکنند.
در نهایت، این پروژه بیش از آنکه یک محصول تجاری باشد، بیانیهای مهندسی بود؛ نمایشی از اینکه اگر محدودیتها کنار بروند، یک گلف تا چه اندازه میتواند هیجانانگیز و افراطی شود.
